Ik heb er al een hoop versleten in mijn leven. In alle soorten en maten zijn ze de revue gepasseerd. Sommigen voldeden simpelweg niet aan mijn misschien wel onrealistische eisen. Sommigen hadden een gebrekkig uithoudingsvermogen. Sommigen werden uiteindelijk zo smoezelig dat ze alleen nog goed genoeg waren voor het schoenenpoetsen of simpelweg bij het vuilnis.
Ik wil ze namelijk wel schoon hebben. Uit hygiënisch oogpunt, maar esthetische overwegingen spelen ook een grote rol. En de ideale had ik nog niet gevonden. Niet dat ik erg hard zocht, moet ik toegeven.
Maar drie weken geleden kwam daar verandering in. In een moment van ontrouw liep ik te dwalen door een voor mij volkomen onbekende supermarkt. Zo’n moment dat je met je zware boodschappenkar voor de zoveelste keer door dezelfde rij loopt omdat je iets niet kunt vinden. Zo’n moment dat je oprecht spijt hebt van je scheve schaats en dat je het bekende mist en je van binnen loopt te vloeken. “Waar ligt hier verdorie het wc-papier?” En: “Waarom staat het kattenvoer hier bij het maandverband!”
Enfin, al dolende stuitte ik op hem. Bescheiden grijs van kleur. Een merkartikel. Zelfs het bijzonder irritante reclamedeuntje van vroeger dat ik mij onmiddellijk weer herinnerde, kon mij niet weerhouden. Het was niet zijn uiterlijk dat mij tot hem aantrok, maar meer het kartonnetje er om heen. Of liever gezegd het plaatje wat er op stond. De afbeelding liet hem zien in het bestekvakje van een afwasmachine. Nu moet ik zeggen dat ik nog maar zes maanden een ingewijdene ben in het heiligdom der vaatwasmachine, dus alles wat daar ook maar iets mee te maken heeft zet mij op high alert. Er ging een wereld voor mij open van spoelmiddelen, glansmiddelen, tabletten, zouten, poeders en capsules. Fantastisch allemaal. En het werkt. Dus ook hiervan dacht ik onmiddellijk: “Die moet ik hebben! Word de mijne!” Liefde op het eerste gezicht.
Hij ging mee naar huis. Beloofde extra te absorberen en streeploos schoon te maken en dat doet hij ook. Hij is altijd bevredigend en stelt nooit teleur. En door zijn toch al grauwe grijze kleur kan hij zelfs kerriepoeder en tomatenpuree aan zonder er smerig uit te zien. Bovendien ruikt hij altijd fris. Dit is omdat ik hem, als ik er klaar mee ben, en hij alles onzelfzuchtig heeft opgezogen en schoongeveegd gemakkelijk mee kan laten lopen in het wasprogramma van mijn afwasmachine. Ik moet hem dan wel volgens de officiële instructies opvouwen.
’s Morgens vroeg, als ik de machine leeg ruim, begroet ik mijn nieuwe grijze vriendje hartelijk. Dan mag hij tot de volgende beurt over de rail van de oven hangen, gezellig naast mijn handige ovenwanten. Trouwens daarover een andere keer meer.
Helen Lusted