Met al dat mooie weer heb je toch eigenlijk meteen ook een probleem. Wat moet je aan? Als er zich zo af en toe mooie dagen aanbieden dan weet ik het wel. Dan trek ik iets uit de kast van de vorige zomer , als het maar wat dunner van stof is, dan is het al gauw goed. Maar als het nou echt gaat zomeren, wat dan? Dan weer voor het eerst zonder mouwen, voor het eerst blote benen en voor het eerst weer in je badpak of bikini. Het is net koud water waar je eerst doorheen moet.
Een vriend van ons was van de week slecht geluimd omdat hij zich voor het eerst in een
T-shirt had gehuld. Niet zomaar voor in de achtertuin; maar om een terrasje te pikken. De eerste de beste kennis die hij tegen was gekomen had hem gewezen op het bestaan van de zogeheten ”zwemband’’ en dat was hard aangekomen. Hij die zo van bier houdt ging over op spa en tussen de middag zien we hem kauwen op een sneetje bruin brood met sla en komkommer, want die zwemband zal en moet er af, wat of die kennis wel dacht!
Het humeur van de vriend in kwestie heeft er dagen onder te lijden gehad, maar de acceptatie is geloof ik nu begonnen. Gisteren zag ik hem per ongeluk weer lachen.
Zelf besloot ik iets nieuws te kopen, iets zomers. Ik stapte een winkel binnen, die vlot op me overkwam. Muziek op de achtergrond en jonge meiden die je helpen. Wat zeg ik …. Helpen? Ze hielpen me regelrecht dezelfde depressie in als die van onze vriend. “Nee mevrouw, groter hebben we dit jurkje niet,”zei ze heel beleefd, dat wel. En ”nee mevrouw dat kleurt u niet, daar bent u heus te blank voor.”Maar ik word heus nog wel bruin, mompelde ik, maar ze kwam al met iets anders aanzetten waarvan zij dacht dat het iets voor mij was. Ik dacht daar zelf heel anders over.
“Ach laat die meiden toch praten,”riep de vriend. Ik dacht, jij hebt makkelijk praten met alleen maar een zwemband, waar nog niet eens zo heel veel lucht in zit. Ik vond dat ik veel meer recht had op een pesthumeur.
En daar zit ik dan: zonder jurkje en dus ook aan de Spa, de sla en de komkommer. Ik zet mezelf in de zon met een boekje en een glaasje geoorloofd fris, dat vijf minuten later al lauw is en zonder prik. Het boekje krijg ik niet gelezen in de felle zon. Van verveling zet ik m’n tanden in een wortel en besluit maar wat te gaan schrijven, maar ook dat lukt niet. De laptop is net niet opgeladen, de pen vlekt onder m’n bezwete handen. Ik word er knettergek van. Bruin en slank de zomer in? Ze bekijken het maar!
Ik ga in de schaduw zitten , koop een zakje patat en een ijsco toe. En morgen ga ik naar die winkel, trek iets uit het rek dat op een zomerjurk lijkt en zie thuis wel of hij past. Tot slot vraag ik m’n vriend of hij mee gaat zwemmen. Ik bedoel met een zwemband kun je tenminste lachen…….
Lisa van Steen