Niets zo troosteloos als een bungalowpark op maandagmorgen. Na een heerlijk weekend met kinderen en kleinkinderen, ruimen we twee huisjes leeg, vegen, poetsen en dweilen ons een slag in de rondte. Lachen af en toe naar elkaar omdat we weer even zo’n moment hebben dat we eigenlijk best tevreden zijn met elkaar. Door de jaren heen hebben we heel wat vakantiehuisjes opgeruimd en zijn we op elkaar ingewerkt. We hebben er systeem in gekregen: de een kijkt onder de bedden, de ander boven op de kasten, de een veegt, de ander dweilt. We lopen achter elkaar aan, er is geen dubbele handeling, alles in vlekkeloze samenwerking.
Binnen drie kwartier is het huisje leeg en schoon opgeleverd. De eerlijkheid gebiedt mij te vermelden dat het nu schoner is dan we het vrijdagmiddag aantroffen. Om 10.00 uur moeten we het huisje verlaten, maar om 9.30 uur zijn we al klaar. Begaan ben ik met de mensen die de vakantiewoningen klaar moeten maken voor de volgende gasten, die de midweek hebben gehuurd en dus een paar uur later op de stoep zullen staan van ‘ons’ huisje. Ze zullen eten aan dezelfde tafel, slapen onder dezelfde dekbedden op dezelfde kussens als wij.
Regelmatig kijk ik naar detectives en misdaadseries op tv. Als ik bedenk wat die mensen met wattenstaafjes overal uitpeuteren en met een vergrootglas vinden, word ik plots overal vies van. Honderden liters aan DNA materiaal valt hier weg te pulken. Goed dat deze bui mij nu op maandagmorgen overvalt en niet op die zonnige vrijdagmiddag toen we aankwamen. Ik zag toen wel dat de ramen goor waren en dat er onder de bedden al lang niet meer geveegd was, maar ik had het toen te druk met het vullen van de koelkasten, het verdelen van het beddengoed en het uit elkaar houden van kleinkinderen waarvan er drie hadden besloten dat zij aanspraak maakten op de bovenslaper.
Het weekendje waar we zo lang naar uitgekeken hadden zit er al weer op. Langzaam rijden we naar de uitgang, in de straatjes nu geen gillende kinderen meer; geen bolderkarren, geen rollende ballen. Wel twee rokende mannen, dik bevriend zo te zien, gezellig samen een eindje om. Ik vermoed dat ze door hun poetsende vrouwen buiten zijn gezet, maar dat is wel een lelijke gedachte. Bij de receptie komen vier zeer nonchalante meisjes op scootertjes aan. Ik krijg weer een lelijke gedachte. Zijn zij het die de huisjes na gaan lopen op oneffenheden? De slagboom gaat open. Wij verlaten als laatste van ons gezelschap het park. Moe maar voldaan, benieuwd naar de foto’s.
Lisa van Steen