Op pad met mijn kleinkinderen in de voormiddag nog voor de zon zijn volle sterkte had. “Zullen we naar oma Diny gaan” stelde Renske voor, wetend dat er altijd wel iets van snoep te vangen is, uit de grote kast op de kamer in het verzorgingshuis.
Ik vond het een prima idee. Als ik alleen op bezoek ga bij mijn dementerende moeder word ik meestal heel triest. Er is niet zo veel meer waar we over kunnen praten en mijn moeder is nog beter in klagen dan ze vroeger al was. Met dat verschil dat ze het nu mag, want leuk is haar leven niet meer.
Tot nog toe waren onze bezoekjes aangenaam. Met de kleintjes erbij was er opeens iets wat me weer aan mijn eigen moeder deed denken. Ze zette dan de televisie af, stond op uit haar grote stoel en schuifelde naar de grote kast, die vroeger in ons ouderlijk huis de servieskast was, maar nu een rommelig allegaartje bevatte. Vooral koekjes en snoepjes, wat voor Renske en Joep een bekend gegeven was.
Even was ze dan weer de moeder, de oma, die ze vroeger was. Voor Joep werd de mand met oude knuffels tevoorschijn gehaald. Renske kreeg de sleutel van de brievenbus om te kijken of er post was. Een belangrijke taak, die beloond werd met iets uit de ‘snoep’ kast.
Maar op die dag was het er donker. De gordijnen had ze gesloten om de zomerhitte buiten te houden. Ik schoof ze iets open, maar dat werd meteen teniet gedaan want het licht was te fel.
“Van wie zijn die kinderen?” vroeg ze. “Mam, dat zijn Renske en Joep, de kinderen van Gijs. Mijn kleinkinderen. Ik ben oma, dat weet je toch wel.”
Even was ze stil. “Gijs…?” Je zag haar denken. “Heeft die kinderen?”
“Kom maar oma Diny, geef de sleutel maar, dan zal ik kijken of de krant er is,” zei Renske onverstoord. We bleven niet lang, namen zelf maar een snoepje uit de kast.
“Ze is wel een beetje heel erg oud hè,” zei wijsneus Renske in de lift. Eenmaal buiten zwaaiden ze samen naar het raam van oma Diny op de tweede verdieping, maar het gordijn hing al weer zwaarmoedig tegen het zonlicht. We stapten verder. “Zullen we naar de speeltuin gaan?” stelde Renske voor en opnieuw vond ik het een prima idee. Daar zou mijn triestheid wel overgaan.
Lisa van Steen