Op deze plaats tref je me regelmatig aan. Lisa, 54 jaar, moeder van twee zonen, die mij ondertussen oma hebben gemaakt van vijf kleinkinderen. Ik kan maar moeilijk begrijpen dat ik een column mag schrijven voor deze site, want ik heb een hekel aan poetsen. Het is een noodzakelijk iets, dus ik doe het wel, maar alleen als het nodig is. Eigenlijk is het meestal eerder nodig dan dat ik er aan begin, want ik wacht rustig af tot ik een bui krijg. Dan ga maar aan de kant, want dan ben ik onstuitbaar. Krachtige middelen heb ik nodig, hoewel ik wel op wil letten wat ik gebruik, omdat ik het milieu niet onnodig wil aantasten.
Ik hou van uitzonderlijke dingen. Zeker als je ze naast elkaar zet klinkt het wat apart. Waar ik van hou? Van rucola, maar ook van Hollandse sla. Waar vind je ‘m trouwens nog compleet met zand? Ik hou van poesieplaatjes, zo oud als Methusalem en van breien, al weet ik, in deze tijd, bij God niet meer wat ik zou moeten breien. Na weken insteken, doorslaan, overhalen en af laten gaan hoop je toch immers stiekem dat iemand het maaksel aantrekt! Ik hou van computerspelletjes, hoe simpeler hoe beter. Hoe meer vallende blokjes hoe liever. Ik heb dan het gevoel dat ik nergens over na hoef te denken, dan alleen over de high score van dat moment. De een mediteert, de ander speelt met de muis. Ja, ik geef het toe, het grenst aan verslaving. En dat ik graag een rood wijntje drink, geef ik ook maar meteen toe.
Ik heb een hekel aan autoritair gedrag, daarmee schrik je me af. Ook onbeleefd, onbeschaafd gedrag kan ik niet waarderen. Maar erger nog is mijn afkeer van liegen. Een leugentje om bestwil hoor ik graag en ik doe er zelfs aan mee, maar me pertinent midden in mijn gezicht staan te beliegen? Da’s pas echt foute boel. Ja, noem mij gerust van de oude stempel, want dat ben ik. Ik vind het prima als we ons met z’n allen nog aan elkaar voorstellen op feestjes, ook al staat dat ouderwets. Ik ben iemand met een zwak voor mannen die een hele vaderdag lang met een gevingerverfde stropdas rondlopen, voor opa’s die alles kunnen repareren, althans dat proberen.
Heel lang heb ik moeten wennen aan het feit dat ik op zekere dag met ‘mevrouw’ aangesproken werd. Maar toen ik laatst met mijn zoon ergens aan de kassa stond en ze hem met ‘meneer’ aanspraken, wist ik: ja, nu ben ik wel degelijk een mevrouw. Ik geniet als de kinderen en kleinkinderen aan tafel zitten, dan gedraag ik me als een Italiaanse mama. Mijn kookkunsten zijn dan ook meestal gebaseerd op de Italiaanse keuken. Ik hou van Italië, ga er graag op vakantie. De verhalen die ik zal vertellen komen uit het dagelijks leven. Ze gaan over ouder worden, moeder en ook schoonmoeder zijn. De genoegens van het grootouderschap. Het steeds opnieuw wennen aan de tijd. Aan alles wat steeds opnieuw verandert. Laat ik niet op de zaken vooruit lopen. Tot de volgende keer!
Lisa van Steen