Heb ik de deur wel op slot gedaan? Ik spring uit de auto en voel aan de deurklink. Ja, die zit op slot. Maar heb ik het koffieapparaat wel uitgezet? Ik doe de deur weer open en ren naar de keuken. Ja dat staat uit. Ik loop weer naar de buitendeur en sluit af. Weer terug in de auto krijg ik dat zelfde gevoel. Heb ik de deur wel op slot gedaan?
De angst dat ik iets vergeet is soms erger dan het vergeten zelf. Voor ik op vakantie ga voel ik vijf keer in mijn tas in het vakje met het ritsje of mijn paspoort er wel zit. Dat zit daar altijd. Ook als ik niet op vakantie ga. Feitelijk zou het genoeg moeten zijn om dan, voor de zekerheid, daags voor de reis nog maar eens te kijken. Nee, ik kijk veel vaker. Vlak voor ik de deur uit ga en als ik eenmaal in de auto zit nog een keer, bij aankomst op het vliegveld nog eens en dan vlak voordat ik ga inchecken nog eens. Gek word ik er van.
Zou het dan toch met de leeftijd te maken hebben? Of ben ik al te vaak met mijn gedachten bij het één, terwijl ik het ander doe. Onder het koken bijvoorbeeld. Ik heb nogal wat spullen in de voorraadkast staan. Dat is zo’n inloopkast met rekken vol potten en pannen, die ik haast nooit gebruik. Vol blikjes en pakjes, plastic zakjes, ditjes en datjes. Onder het koken loop ik naar de kast, omdat ik de pot met bouillonblokjes moet hebben. Eenmaal in de voorraadkast weet ik echt niet meer wat ik er eigenlijk kwam doen. Ik kijk rond en zie dingen die nodig opgeruimd moeten worden. Ik vraag me af wat ik kwam zoeken maar ik weet het echt niet meer. Dan loop ik terug naar de keuken en zie de soeppan op het fornuis staan. De bouillonblokjes! Ik loop weer terug naar de kast en vindt het lege potje. Ach ja, die had ik mee moeten brengen. Gek word ik er van.
Maar heel soms komt het me goed uit. Dan gebruik ik het ouder worden om met een gerust hart eens te kunnen zeggen dat ik het niet meer weet. Heerlijk om eens net te doen of je gek bent, of je neus bloedt. “Weet je nog die vakantie dat je daar stond met een verlopen paspoort?”
“Goh, is dat echt waar? Gek hè, daar weet ik nou niets meer van. Maar ik had het wel bij me toch?”
Lisa van Steen